بېګا زما د ژوند وروستۍ شېبې وې

بهر اسمان راورولې اوښکې

دننه خپلو لېمو

یوازې دومره مې په یاد دي

چې هغه شېبه هم

ما ستا د اوږد عمر دعا کوله

 سپرلی لپه لپه

لکه زما د انتظار شېبې

اوښکې بهوي

زړه کې ټوکېدلې هیله ماته شوه

 سپکې را روانې په نخرو وي دوی

زما مینه سپېڅلې لږه خوا ته شوه

 مړې مړې راروانې شوې ګرېوان په لور

دلته چې دننه ښیښه ماته شوه

 بس که نور دعوه د مینې مکوه

ډېره لرې تانه چېرې پاته شوه

 کله به بیا تږې چېرې نشمه

یو ځل دې که شونډو باندې ماته شوه

لدې سپي ژوندانه

سا ویستې وای

خو هاغه لرې ګوره

 تته رڼا ښکارېږي

د همغې په تمه

 تر اوسه ساوې باسم

خلک ریښتیا وایي چې

ژوند په امېد خوړلی.

که مې د مړینې په ورځ

سترګې رڼې پاتې وي

ښایي هغه وخت به هم

زه مرور پخلا کوم.

چې رټلو یې ، غندلو یې ، شړلو یې ...

ژړل مو

اوس چې اوښ د خوشالو را روان شوی

غواړي وره ته مو ګونډه شي

بیا هم ژاړو.

نوم دې نه لیکم

ښیښه خوله نه کوي

واوره الوتې

دا ستا د مینې له ماڼۍ بس خاطرې پاتې دي

نور ایرې شوې یو څو ورانې منارې پاتې دي

احساس خو مړ دی د سر سترګې دې شیبه خو راکه

وګوره یاد نه دې زړګي کې مغارې پاتې دي

کنده ژوره شوه د هیلو جنازې ته په زړه

قاتله نور دې په زړګي څه ارادې پاتې دي

لږ مې سر کېږده په خپل ولي غېږ کې ټینګه مې کړه

لا مې په ستوني کې د غم سوې نارې پاتې دي

ځلا خو ماته شوه راماته شوه ذره ذره شوه

اوس یې یوازې د جوړوالي اوازې پاتې دي

تالندې اوریا

د یوه مات خپه کال

تلین لمانځي

 دولس دېرشې دمخه مې

همدا ورځ

په دوو معصومو، ځورېدلو، خوله ایینوکې

د یوې سپېڅلې هیلې

د یوه درد په لوستو

اوښکه توی شوه

    ×××

نن هماغه اوښکه بیا څڅېږي

خو دا ځل

زما لپاره

د هاغې اوښکې د څڅېدا لپاره